رشته علوم تربیتی تاریخ و فلسفه آموزش و پرورش

 انسان‌ موجودی‌ اجتماعی‌ است‌ و علاوه‌ بر تعلق‌ به‌ خانواده‌ خود، با انسان‌های دیگر نیز معاشرت‌ دارد، لازم‌ است‌ با ایجاد یک‌ سیستم‌ آموزش‌ و پرورش‌ مطابق‌ با شرایط‌ وی‌ و جامعه‌ای‌ که‌ در آن‌ زندگی‌ می‌کند، او را برای‌ ورود به‌ جامعه‌ آماده‌ کرد و مطالب‌ مورد نیاز را به‌ وی‌ آموزش‌ داد تا بتواند زندگی‌ بهتری‌ داشته‌ باشد و بهتر بتواند از موقعیت‌ها و امکاناتی‌ که‌ در اختیار دارد استفاده‌ کند. با توجه‌ به‌ پیشرفت‌ علوم‌ و فناوری‌، باید روش‌های‌ آموزش‌ و تعلیم‌ و تربیت‌ نیز همراه‌ با این‌ تحولات‌ توسعه‌ یابد. نیاز انسان‌ نیز به‌ تعلیم‌ و تربیت‌ مختص‌ زمان‌ و مقطع‌ خاصی‌ از زندگی‌ او نیست‌ و او همواره‌ نیازمند ارتقای‌دانش‌و معلومات‌ خود است. فلسفه آموزش و پرورش یکی از دانش‌های میان رشته‌ای است که با دو قلمرو فلسفه و آموزش و پرورش در ارتباط است و تحصیل در آن نیز مستلزم اطلاع قبلی از مبانی و مباحث فلسفه از یک سو و دانستن مبانی دانش آموزش و پرورش از سوی دیگر است در ایران تا آغاز دهه ۱۳۴۰، این رشته، دانش مستقلی تلقی نمی‌شد ولی از این دوره به بعد رفته رفته کتاب‌های هر چند متعدد ترجمه و تالیف شد. از یک سو فلسفه آموزش و پرورش عبارت است از آشنایی با نظریات تربیتی موجود در مکتب‌های اصلی و بزرگ فلسفی و از سویی دیگر تربیت انسان را باید هدف و مقصدی باشد که جوامع را بر آن می‌دارد تا به طرح و سازمان بخشیدن سازمان آموزش و پرورش برآیند. به هر کدام از دو سوی امر بنگریم، فلسفه آموزش و پرورش را باید «حکمت تربیت» بنامیم و مقصود از آن راهگشایی خردمندانه در عمل تربیتی است.